Hulpreis Armenië – 29 april t/m 9 mei 2026

Woensdagavond 29 april vertrokken we met een enthousiaste groep vrijwilligers naar Armenië. Met 24 deelnemers in het vliegtuig en drie jongens die met de auto vanuit Nederland reisden, begon een bijzondere reis vol inzet, ontmoeting en samenwerking. Jong en oud, mannen en vrouwen, ieder met zijn eigen talenten en vaardigheden — samen vormden we één team met hetzelfde doel: iets betekenen voor mensen die het hard nodig hebben.

De eerste dagen verbleven we in Yerevan, de hoofdstad van Armenië. Daar namen we de tijd om elkaar beter te leren kennen en ons onder te dompelen in de rijke geschiedenis, cultuur en gastvrijheid van het Armeense volk. We bezochten indrukwekkende plekken, luisterden naar verhalen over het verleden en kregen steeds meer begrip voor de kracht en veerkracht van de mensen die hier wonen. Op zondag bezochten we een Armeense kerkdienst, een bijzondere ervaring die diepe indruk maakte.

Maandagochtend reisden we verder naar Gyumri. Nadat de koffers snel in het hotel waren gezet, vertrokken we direct naar de dorpen Arpeni en Hartagyugh, waar iedereen werd ingedeeld bij verschillende projecten.

Projecten in Arpeni

In Arpeni werkten we aan meerdere indrukwekkende projecten. Bij een alleenstaande vrouw renoveerden we de vloer en keuken en vervingen we de kozijnen, zodat het plastic eindelijk plaats kon maken voor echt glas. Haar levensverhaal raakte ons diep: bij de aardbeving van 1988 verloor ze haar ouders, broer en schoonzus. Later voedde ze haar neefje op, die op slechts 30-jarige leeftijd overleed. Nu moet ze rondkomen van een klein staatspensioen van ongeveer honderd euro per maand.

Bij een ander gezin vervingen we een lekkend asbestdak. Het gezin bestaat uit opa, oma, vader, moeder en twee kinderen. Door ernstige oogproblemen van het oudste kind gaat vrijwel al het geld op aan medische kosten. Mooi om te zien was dat ook Armeense buren spontaan kwamen helpen met het verwijderen van het asbestdak. Samenwerken overstijgt hier taal en cultuur.

Daarnaast gingen de naai-projecten verder die vorig jaar waren gestart. In 2025 waren meerdere naaimachines geschonken; dit jaar voerden we reparaties uit en gaven twee van onze dames opnieuw naailessen. Het enthousiasme onder de vrouwen groeit zichtbaar.

Een bijzonder succes bleek ook het tunnelkasproject. Vorig jaar werden de eerste eenvoudige tunnelkassen geplaatst. Ondanks dat vrijwel niemand ervaring had met het kweken in kassen, waren de resultaten boven verwachting. Mensen konden de hele zomer groenten eten uit eigen tuin en sommigen verkochten zelfs hun overschot voor extra inkomsten. Op 1900 meter hoogte werden voor het eerst tomaten geteeld — iets wat eerder onmogelijk leek. Inmiddels wil bijna ieder gezin een tunnelkas. Daarom schonken we dit jaar opnieuw vijftien kassen. Terwijl Fimke, Cor, Arie en Klaas het metaalwerk plaatsten, zorgde Lucas voor het laswerk.

Ook werd er volop kennis gedeeld. Heleen gaf in zowel Arpeni als Hartagyugh cursussen over bodemverzorging, teeltmethodes, wisselteelt en nog veel meer. Vooral in Arpeni werd er enthousiast meegedacht en volop vragen gesteld. Iedereen kreeg zaden, aardappelen en uien mee om zelf aan de slag te gaan.

Een project dat nog in ontwikkeling is, maar veel impact zal hebben, is de bouw van een dam in de beek boven het dorp. Deze wordt gefinancierd door Deel je Talenten en uitgevoerd door de lokale gemeente. De werkzaamheden starten in juni 2026.

Projecten in Hartagyugh

In Hartagyugh troffen we nog schrijnendere omstandigheden aan. Hier werkten we onder andere aan de woning van Anahit. Oorspronkelijk zouden we alleen haar dak vervangen, maar gaandeweg bleek dat veel meer nodig was. Er werden nieuwe kozijnen en ramen geplaatst en een kamer die door lekkages onbewoonbaar was geworden, werd volledig opgeknapt. Anahit woont alleen, heeft een beperkt IQ en lijdt aan Parkinson. Haar familie woont ver weg in de hoofdstad en vrijwel al haar geld gaat op aan medicijnen.

Bij een ander gezin troffen we een moeder van boven de zestig aan die thuis voor haar ernstig gehandicapte zoon zorgt. De vader werkt maandenlang in Yerevan om wat geld te verdienen. Het huis verkeerde in erbarmelijke staat: lekkende kamers, geen douche en geen toilet. De moeder moest haar zoon buiten wassen en in een postoel tillen. Hier vervingen we het dak en bouwden we een aanbouw waarin een douche en toilet gerealiseerd worden. Ook enkele buitenmuren werden vernieuwd. Hoewel het project nog niet helemaal afgerond kon worden, zijn alle materialen aanwezig en helpt de familie mee om het af te maken.

Ook in Hartagyugh groeit het naaiproject door. De vrouwen maken inmiddels zelfstandig producten zoals dekbedovertrekken voor de verkoop. Na de schenking van lockmachines in 2025 werd dit jaar ook een borduurmachine toegevoegd. Daarnaast kregen de dames les in het tekenen en knippen van patronen. Het is prachtig om te zien hoe blijvende aandacht leidt tot zelfstandigheid en toekomstperspectief.

Ook hier werden tunnelkassen geschonken. Omdat het dorp inmiddels ervaring heeft opgedaan, kunnen de inwoners de kassen nu zelf plaatsen. Hoewel de landbouwcursus hier minder aansloeg, werd het zaaigoed dankbaar ontvangen.

Voor de kinderen in het dorp organiseren we ook iets bijzonders. Omdat er weinig ontspanning is en de zomervakantie lang duurt, stellen we een bedrag beschikbaar waarmee burgemeester Ashot een kinderkamp kan organiseren. Kinderen krijgen daar maaltijden, spelletjes, knutselactiviteiten en Bijbelverhalen aangeboden. Er worden dagelijks meer dan honderd kinderen verwacht.

Dankbaar en voldaan

Het waren intensieve dagen vol hard werken, improviseren, samenwerken en soms ook emotionele ontmoetingen. Maar boven alles overheerst dankbaarheid. Dankbaar dat we écht iets konden betekenen. Niet alleen met materialen of geld, maar ook door aandacht, tijd en hoop te brengen.

We sloten de week samen af in Arpeni, waar de kinderen ons verrasten met prachtige volksdansen. Een ontroerend moment dat voor velen onvergetelijk zal blijven.

Op zaterdag reisden we terug naar Nederland. Moe, maar voldaan. Het enthousiasme binnen de groep is groot — zoveel zelfs, dat de meesten volgend jaar graag opnieuw mee willen naar Armenië.

En eerlijk gezegd begrijpen we dat heel goed. Want wie eenmaal heeft gezien hoeveel verschil je samen kunt maken, wil dat graag nog eens beleven.